این آزمایش در فصل زراعی 1403 - 1402 در شهرستان ایوان استان ایلام بهصورت کرتهای خردشده در قالب طرح بلوکهای کامل تصاادفی در ساه تکرار اجرا شد. تیمارهای آزمایشی شامل سه سطح آبیاری ) 7 ، 9 و 12 روز( بهعنوان عامل اصلی و پنج تیمار کودی )شاهد، کود زیستی بارور- 2 فسفاته، پتاسه بارور، کود فسفر و کود پتاسیم( بهعنوان عامل فرعی بودند. نتایج این پژوهش نشان داد که تنش خشکی حاصل از افزایش فاصله آبیااری باه 12 روز موجب بروز محدودیتهای فیزیولوژیکی قابل توجهی در لوبیا چشمبلبلی گردید که بهصورت کاهش 28 درصدی تعداد غلاف در بوته و 32 درصدی عملکرد دانه در مقایسه با شاهد )آبیاری در فواصل 7 روزه( بود . کود زیستی بارور- 2 فسفاته بهعنوان ابزار کلیدی در کااهش ایان اثارات عمال کارد و توانست در شرایط تنش ملایم )آبیاری 9 روزه( 90 درصد پتانسیل عملکرد را حفظ نماید. در تیمار ترکیبی آبیااری 7 روزه هماراه باا باارور- 2 ، بیشاترین عملکرد ) 9 / 1434 کیلوگرم در هکتار( به دست آمد که 22 درصد بیشتر از کوددهی مرسوم بود. رژیم آبیاری نُه روزه همراه با کاود زیساتی دارای مزیات دوگانه صرفهجویی 30 درصد آب آبیاری همراه با حفظ 90 درصد حداکثر عملکرد بود . بررسی حاضر نشان داد که مدیریت تغذیهای مناسب با استفاده از کود زیستی بارور- 2 فسفاته میتواند بهعنوان یک ابزار مؤثر در ارتقاء تابآوری لوبیا چشمبلبلی در برابر محدودیتهای آبی عمل کناد. ازایانرو، کااربرد کود زیستی در کنار مدیریت بهینه آبیاری میتواند بهعنوان الگویی عملی و سازگار با تغییر اقلایم بارای توساعه ساامانههای کشات حبوباات در شارایط محدودیت منابع آبی توصیه گردد.
