راوی و زاویهی دید از جمله عناصر مهم داستان هستند که استفاده از آنها به شکل-های مختلف، سبب پویایی و تحوّل هنر داستان نویسی معاصر شده است. "غاده السّمان" (1942م) ادیب و نویسندهی بزرگ سوری، رمان "کوابیس بیروت" خود را با زاویهی دید درونی و راوی اول شخص روایت میکند و موفقیت این اثر نیز به جهت کاربست مناسب راوی و زاویهی دید منتخب نویسنده است. در این جستار تلاش شده با روش توصیفی – تحلیلی، نقش زاویهی دید راوی در پیشبرد ماجراهای داستان "کوابیس بیروت" مورد بررسی، ارزیابی و نقد قرار گیرد. راوی "کوابیس بیروت" قهرمان داستان است که با زاویهی دید اول شخص، نقش صدای مؤلف را برای ارائه اطلاعات به خواننده ایفا میکند. از آنجا که نویسنده از چشم خواننده پنهان و ماجراهای داستان با زبان راوی اول شخص روایت میشود، درک اتفاقهای سخت جنگ، برای خواننده باورپذیر و تأثیرگذاری آن بیشتر است. انتخاب این راوی باعث تسریع حرکت داستان میشود. زیرا حاصل تجارب عینی و ذهنی یک فرد خاصّ است و دیگر واسطهای به نام نویسنده میان خواننده و اثر قرار ندارد. راوی اول شخص نسبت به احساسات و نظرات شخصیتهای دیگر داستان بیاطلاع است. بنابراین دربارهی آنان با حدس و گمان صحبت میکند. دربارهی خود نیز میکوشد به روش شخصیتپردازی غیرمستقیم یعنی با اعمال، بیان افکار و دیالوگ، خود را به خواننده بشناساند.
