تغییرات اقلیمی با ایجاد نوسانات شدید در دما، الگوی بارش و رطوبت خاک، یکی از چالشهای اساسی در مسیر تولید پایدار محصولات کشاورزی به شمار میرود. در سالهای اخیر، افزایش وقوع خشکسالی، سیلاب و گرمایش جهانی موجب گسترش و شدت بیشتر بیماریهای قارچی در گیاهان زراعی شده است. هدف این پژوهش، بررسی تأثیر عوامل اقلیمی بر شیوع و شدت بیماریهای قارچی خاکزاد، هوازاد و بذرزاد و ارائه راهکارهای نوین برای مدیریت پایدار آنها است. در این مطالعه، ارتباط میان دمای بالا، تنش شوری و تغییرات رطوبتی با افزایش جمعیت و تهاجم پاتوژنهای قارچی مورد تحلیل قرار گرفته است. علاوه بر این روشهای نوین تشخیص بیماریها شامل فناوریهای مولکولی، طیفسنجی، سنجش از دور و سامانههای هوشمند پایش مزارع معرفی شدهاند. در این مطالعه رویکردهای مدیریتی از جمله اصلاح نژاد مقاوم، کنترل بیولوژیکی، اقدامات زراعی و مدیریت اکولوژیکی بررسی و نقش آنها در کاهش اثرات تغییرات اقلیمی تبیین شده است. نتایج مطالعات مختلف شان میدهد که ترکیب فناوریهای نوین با روشهای زیستسازگار میتواند به تشخیص سریعتر بیماریها، حفظ سلامت خاک و افزایش پایداری تولید منجر شود. در مجموع، آینده مدیریت بیماریهای قارچی در شرایط اقلیمی ناپایدار مستلزم بهکارگیری رویکردی تلفیقی مبتنی بر دانش بومشناسی و فناوریهای نوین است.
