هدف از پژوهش حاضر بررسی تفاوتهای جنسیتی زنان و مردان در انزوای اجتماعی بوده و در پی تبیین عوامل موثر بر این تفاوتها میباشد. روش پژوهش به کار گرفته شده پیمایشی بوده، و نمونۀ جامعه آماری شامل 300 نفر(181 نفر مرد، 119 نفر زن) از ساکن در شهر تهران، که 6 منطقه(مناطق 2، 6، 10، 14، 18، 22) با استفاده از نمونه گیری سیستماتیک انتخاب و از هر منطقه 50 نفر نمونه انتخاب شدند. و برای گردآوری اطلاعات در این پژوهش از روش پرسشنامۀ بسته استفاده گردید. پس از استخراج نتایج پرسشنامهها، با استفاده از نرم افزار SPSS محاسبات آماری برای یافتن رابطه ها، تفاوتها و تبیین میان متغیرها با استفاده از آزمونهای همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس دوطرفه، رگرسیون چند متغیره و آزمون Tانجام گردید. نتایج حاصل از پژوهش نشان میدهد که جنسیت با برخی از مولفههای انزوای اجتماعی(تنوع در روابط و منابع حمایتی در روابط) رابطۀ معناداری داشته، ولی با شاخص کل انزوای اجتماعی که از مجموع این مؤلفهها به دست آمده رابطه معناداری را نشان نمیدهد. همچنین وضعیت اشتغال، سطح تحصیلات، وضعیت تأهل(دانشجو بودن یا شاغل بودن، تحصیلات بالا و مجرد بودن) عوامل مؤثری بر کاهش انزوای اجتماعی میباشند.
