سرمایه اجتماعی به آن دسته از مزایا و منابع بالقوهای اطلاق میشود که در بستر شبکههای پیوندها و اعتمادهای متقابل بین کنشگران یک جامعه (اعم از فرد یا گروه) نهفته است و تحقق اهداف مشترک، همکاری جمعی و انسجام گروهی را تسهیل مینماید. شعر به عنوان گسترهای برای تجلی آرمانها، ارزشها، نگرشها و کنشهای آدمی در گذر زمان عرصه مناسبی برای بازنمایی دلالتهای معنایی انسان از پدیدهها و مفاهیم جهان پیرامون است و سرمایه اجتماعی یکی از این مفاهیم مهم است که هدف این پژوهش بازنمایی آن در اشعار ولی محمد امیدی یکی از شاعران نام آور کردی سرای ایلامی (1386-1301هجری قمری) است.روش تحقیق این پژوهش تحلیل محتوای کیفی و راهبورد کدگذاری آن تحلیل مضمون (تحلیل تماتیک) است. قابلیت تصدیق پژوهش از طریق حضور مستقیم محقق و بهره گیری از ارزیابان و قابلیت انتقال از طریق مفصل بندی یافته ها با پیشینه ها و چهارچوب مفهومی محقق شد. یافته های تحقیق مؤید آنند که چهار تم اصلی و نوزده تم فرعی از اشعار استخراج شد .تم های اصی شامل تکوین سرمایه اجتماعی، فرسایش سرمایه اجتماعی، سرمایه اجتماعی درون گروهی و سرمایه اجتماعی برون گروهی می باشند. در اشعار ولی محمد امیدی شکل گیری سرمایه اجتماعی با مفاهیمی همچون: اتفاق و همدلی، وطن پرستی، آزادیخواهی، صلح گستری، عدالت گستری، اساطیر و نمادهای ملی، مناسک ملی و ارزشهای اخلاقی پرداخته شده است .
