پژوهش حاضر با هدف بررسی سبک‌های دین‌داری دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر سرابله و شناسایی عوامل اجتماعی مرتبط با آن انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی کاربردی صورت گرفته است. جامعه مورد مطالعه را دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر سرابله تشکیل داده‌اند و داده‌های پژوهش با استفاده از ابزار پرسش‌نامه گردآوری و در چارچوب روش‌های آماری تحلیل شده است. در این مطالعه، سبک دین‌داری دانش‌آموزان در ابعاد مختلف مورد توجه قرار گرفته و نقش متغیرهایی همچون پایگاه مذهبی والدین و منابع دریافت اطلاعات دینی بررسی شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که دین‌داری دانش‌آموزان الگویی یکسان و ثابت ندارد، بلکه متأثر از شرایط خانوادگی، روانی و اجتماعی آنان در قالب‌های متفاوتی بروز می‌کند. برخی دانش‌آموزان دین را بیشتر به‌عنوان منبع آرامش و معنا تجربه می‌کنند، برخی بر جنبه‌های اعتقادی و هویتی تأکید دارند و گروهی نیز دین‌داری خود را در قالب مشارکت در شعائر و مناسک دینی نشان می‌دهند. همچنین، یافته‌ها حاکی از آن است که پایگاه مذهبی والدین تأثیر معناداری بر سبک دین‌داری دانش‌آموزان دارد؛ به‌گونه‌ای که خانواده همچنان یکی از مهم‌ترین بسترهای جامعه‌پذیری دینی و انتقال عادت‌واره‌های مذهبی به شمار می‌رود. علاوه بر این، منابع اطلاعات دینی نیز در شکل‌گیری و تفاوت سبک‌های دین‌داری دانش‌آموزان نقش معناداری ایفا می‌کنند. بر اساس نتایج، دین‌داری نوجوانان را نمی‌توان صرفاً به‌عنوان مجموعه‌ای از باورها و مناسک رسمی تلقی کرد، بلکه باید آن را نوعی نظام معنابخش و هویتی دانست که دانش‌آموزان متناسب با تجربه‌های خانوادگی و اجتماعی خود آن را تفسیر و تجربه می‌کنند. لذا، شناخت تنوع سبک‌های دین‌داری و توجه به نقش خانواده و مدرسه می‌تواند در سیاست‌گذاری‌های فرهنگی و برنامه‌ریزی‌های تربیتی مؤثر باشد.
