در نوشته حاضر نگارندگان برآنند به منظور انجام تعامل دو سویه - و نه ارتباط صرف- بین آموزندگان زبان فارسی و گویشوران این زبان پس از تجزیه و تحلیل تقابلی زیر و بم های زبان فارسی و عربی- بویژه در سطح آوایی - با ارائه روش تعاملی زمینه را برای یادگیری دو مهارت شنیدن و صحبت کردن از سوی زبان آموزان فراهم کنند. مهمترین نتایج حاصل از پژوهش حاضر نشان می دهد که با تجزیه و تحلیل تقابلی زبان فارسی و عربی به صورت مستقیم و غیر مستقیم، ارائه ی تکالیف معنا دار و دیالوگ های تجربه محور براساس آن و تداوم درون داد (شنیدن) و برون داد (گفتار) زبان با استفاده از تمریناتی خاص، ضمن جلوگیری از تداخل زبانی به عنوان یکی از مهمترین چالشهای برون داد زبان- میتوان زمینه و اعتماد به نفس لازم را برای کاربرد و فهم درست زبان فارسی و به تبع آن همفکری و تعامل سازنده بین زبان آموزان عرب و گویشوران زبان فارسی فراهم نمود.
