ازآنجایی که چشم یکی از ارگانهای اصلی در یافتن مسیر و جهت یابی می باشد و به علت محرومیت افراد نابینا از این حس، این پژوهش با هدف بررسی درک و شیوه فراگیری عبارات اشاری مکانی و زمانی در کودکان نابینا و مقایسه آنها با افراد بینا انجام شده است. برای دستیابی به این هدف، 30 کودک در 3 گروه آزمودنی شامل 12 کودک نابینا، 12 کودک بینا، 6 کودک چشم بسته بینا در رده سنی 9-6 سال با استفاده از زیرآزمونهای عبارات اشاری مکانی و زمانی بر پایه پژوهش های آیسی فووا و مارمولیو- راموس 88 -87 :2012)؛ (2177 :2013 مورد بررسی قرار گرفتند. بررسی این آزمودنی ها نشان داد که همه آزمودنی های پژوهش در هر سه گروه در زیرآزمونهای عبارات اشاری مکانی عملکرد سریعتری نسبت به زیرآزمونهای عبارات اشاری زمانی داشتند. همچنین، کودکان بینا در زیرآزمونهای عبارات اشاری مکانی و زمانی به طور معنی داری نسبت به دو گروه چشم بسته بینا و نابینا عملکرد بهتری داشتند.
