ساموئل بارکلی بکت (1906- 1989)، نمایشنامهنویس، رماننویس و شاعر اهل ایرلند بود. شاید بتوان ادعا کرد که برجستهترین و تأثیرگذارترین اثر او، نمایشنامهی «در انتظار گودو» باشد که در سراسر دنیا و به زبانهای مختلف ترجمه گردیده و از ابعاد مختلف از جمله: زمان، پوچگرایی، روایی، انتظار، منجی آخرالزمان و... مورد واکاوی قرار گرفته است. فیلیپ هامون، نشانهشناس فرانسوی، «شخصیت» را عنصری نشانهای میداند و بر همین اساس به تبیین مبانی نظری «نشانهشناسی شخصیت» میپردازد؛ چنانکه نشانهشناسی ادبی شخصیت به بررسی ارتباط میان مؤلف، متن و خواننده می پردازد و هدف اصلی آن، پیدا کردن مناسبت میان تصویر (دال) و تصور (مدلول) میباشد. در این مطالعه سعی شده است که بر پایهی علم نشانهشناسی و بر اساس نظریهی رمزگان بارت، به تحلیل نشانهشناسانهی نمایشنامه و شخصیتهای تشکیل دهندهی آن پرداخته شود؛ اینکه شخصیتهای نمایشنامه بر چه اساسی انتخاب شدهاند و هر کدام نماد، نشانه و پیامآور چه چیز میتوانند باشند. این پژوهش، از رهگذر دانش نشانهشناسی در پی واکاوی جهان شخصیتهای بکت در این نمایشنامه است. در این نمایشنامه روایت خطی، کنش دراماتیک و شخصیت پردازی سنتی دگرگون می شود و شخصیت ها نه تنها به عنوان موجوداتی با گذشته و روان شناسی مشخص، بلکه به مثابه ی نشانه هایی عمل می کنند که مفاهیم فلسفی گسترده تری را نمایندگی می کنند. پژوهش از نوع توصیفی- تحلیلی میباشد و اطلاعات مورد نیاز و مرتبط، از طریق مطالعهی کتابخانهای، فیشبرداری و جستجو در منابع موجود در شبکههای اینترنتی، گردآوری و بر اساس نظریه نشانهشناسی انجام شده است. از مهمترین نتایج این پژوهش میتوان به بهره گرفتن مناسب بکت از دانش نشانهشناسی در معرفی شخصیت-های نمایشنامه، نماد بیهودگی و پوچ بودن مفهوم انتظار به جهت بیفرجام بودن آن، نماد منجی آخرالزمان بودن گودو در نمایشنامه، جهان شمول بودن انتظار برای ظهور منجی آخر الزمان اشاره کرد. افزونبراین، نتایج پژوهش نشان داد که نظریه رمزگان بارت دارای کفایت لازم برای تحلیل این نمایشنامه است.
