نانوکامپوزیتهای موجود در بسته بندیهای فعال در مقایسه با بستهبندیهای معمولی که تنها به عنوان یک مانع در جهت محافظت از مواد غذایی در برابر محیط بیرونی طراحی شدهاند، دارای عملکرد و فواید بیشتری میباشند. در هنگام استفاده از این بسته بندیها باید به جنبههای سلامت غذا نیز توجه شود و میزان مهاجرت نانوذرات به سطوح مواد خوراکی تحت کنترل قرار گیرد، زیرا امکان بلعیدن این ذرات به همراه مواد غذایی وجود دارد. همچنین علاوه بر ایجاد مشکلات پوستی، به دلیل قابلیت رها شدن در محیط ، می توانند منجر به بروز مشکلات تنفسی نیز شوند. اغلب سیستمهای فعال بستهبندی شامل ترکیبات ضد میکروبی هستند که همزمان با رشد و تکثیر میکروارگانیسمها، در سطح ماده غذایی آزاد شده و موجب بازداری از رشد آنها و جلوگیری از فساد مواد غذایی میشوند که شدت این اثر به ماهیت ماده ضد میکروبی بستگی دارد. در این میان سیستمهای فعال نانوکامپوزیتی، شامل عوامل ضد میکروبی در مقیاس نانو هستند که به دلیل افزایش نسبت سطح به حجم، قادرند سطح درگیر در واکنش میان ماده غذایی و اجزای ضد میکروبی را گسترش داده و به نحو کارآمدتری در مقایسه با ترکیبات همانند خود در جهت افزایش عمر مفید مواد غذایی ایفای نقش نمایند.
