با افزایش جمعیت جهان و به دنبال آن مصرف بالای مواد غذایی در بستهبندیهای بادوام پلاستیکی، و عدم وجود راهکار مناسب در جهت دفع زبالههای ناشی از آن، که بر پایهی مشتقات نفتی بوده و بسیار با دوام هستند که اغلب به سختی تجزیه میشوند، و در اثر تجزیه باعث اثرات سویی بر محیط زیست و به خصوص اقیانوسها میشوند. در پاسخ به این فرآوردههای نفتی، استفاده از بیوپلیمرها به راهکار قابل اطمینانی در جهت کاهش وابستگی در مصرف مشتقات نفتی و کاهش پسماندهای کشاورزی و بهبود وضعیت محیطزیست تبدیل شدهاند. اما این روند چالشهایی را در مقایسه با مشتقات نفتی به دنبال دارند که نیازمند تحقیق و توسعهی بیشتری هستند که در این مطالعه به آنها خواهیم پرداخت.
