امولسیفایر ها برای استفاده در بسیاری از سیستم های امولسیونی غذایی ساخته میشوند. مواد غذایی دارای امولسیفایر های طبیعی زیادی هستند که در این میان فسفو لیپیدها معمولترین آنها میباشند. با افزایش غلظت مولکولهای فعال کننده سطحی، تعداد میسل ها افزایش می یابد، اما تعداد منومرهای آزاد ثابت و تقریبا برابر با مقدار آنها در نقطه cmc است. غلظت بحرانی میسل تحت تاثیر پارامترهای مختلفی همچون ساختمان شیمیایی ماده فعال کننده سطحی (نسبت دو بخش آبگریز و آب دوست مولکول)، دما، فشار، pH و قدرت یونی (حضور الکترولیت ها) قرار می گیرد. حلالیت مواد فعال کننده سطحی به دلیل تشکیل تجمعات دینامیکی آنها به دما بستگی دارد. حلالیت این مولکولها در دمای پایین کم بوده ولی با افزایش دما به تدریج زیاد شده و در محدوده دمایی معین، یک رشد سریع از خود نشان میدهند. تولید گروههای امولسیونی از میکروارگانیسمها معمولا به حضور سوبستراهای غیر قابل اختلاط با آب وابسته است.میکروارگانیسمها، بیوسورفاکتانتها را از سوبستراهای مختلفی تولید میکنند سوبستراهایی نظیر انواع قندها، روغنها، هیدروکربنها و ضایعات صنایع کشاورزی. ولی اغلب بیوسورفاکتانتها از سوبستراهای هیدروکربنی تولید میشوند. اغلب میکروارگانیسمها با استفاده از هیدروکربنها قادربه سنتز بیوسورفکتنتها هستند. آلکانها، دکانها، دودکانها، آن دکانها، تری دکانها، پنتادکانها و...اکتا دکان فعالیت بالاتری را نسبت به بنزن ،گزیلن و کروسن و... در ساخت بیوامولسیفایر نشان داده اند. وزن مولکولی بالای آلکان ، باعث شده است که بیشتر بر روی پایدار سازی امولسیون موثر باشد لذا ازآلکان بیشتر بعنوان سوبسترا استفاده میشود و مخلوطی از هگزادکان و هپتادکان فعالیت امولسیونی سینرژیستی نشان می دهند.
